نیلوفر مرداب

  شکستنی تر از آنم که در پی سنگ باشی

                                                                   تلنگری بزن

                                                                                          آوار می شوم

 سطر سطر وجودم خیس خیس

 از بس بر شکسته های من اشک ریخته ای

 باور کن

                                                            رنگی که تو در جستجوی آنی

                                                                                                       در منشور تنم نیست

نوشته شده توسط نیلوفر در پنجشنبه بیست و سوم خرداد 1387 ساعت 0:5 موضوع | لینک ثابت

  آرزویم این است

                                    نتراود اشک در چشم تو هرگز

                                                                                مگر از شوق زیاد

   و به اندازه هر روز

                                     و تو عاشق باشی

                                                                           عاشق آنکه تو را می خواهد

  و به لبخند تو از خویش رها می گردد

                                             و تو را دوست بدارد

                                                                       به همان اندازه که دلت می خواهد

نوشته شده توسط نیلوفر در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387 ساعت 12:41 موضوع | لینک ثابت

  امشب دوباره خواب آسمان را دیدم

  با ستاره های که همگی خواب بودند

  کنار دستهای ماه ، زانو هایم را بغل می گیرم

  و شمعدانی که تا صبح کابوس می بیند

  می خواهم برای آخرین بار عاشق شوم و

  برای آخرین بار چشمهایت را ببوسم

  خواب آسمان ببینم ، موهای شب را شانه کنم

  و عشق را بی پروا فریاد بزنم

  برایم آخرینی !

  و صدایت خواب یاقوتی باغچه را

  به کابوسی از مرگ بدل می کند

  و تو برای آخرین بار  ،

                                           نگاه می کنی

                                                                  نفس می کشی

                                                                                              می میری

نوشته شده توسط نیلوفر در شنبه دهم فروردین 1387 ساعت 21:23 موضوع | لینک ثابت

بیا سکوت چشمهایت را در حنجره نگاهم

گوش کن

عاشق!

استوار و مغرور

کنار خوابهای یاسی رنگ

و تو آغازی بی پایان برای دستهایم

آبیها را لمس می کنی و

خاکستریها می میرند، آبی و ماندگار

افق روی انگشتانت بزرگ می شود

و نگاهت تا آخرین حس تنهایی با لا می رود

و عشق

در اولین پیچ جاده گم می شود

و تو تنها و بی آغاز

نوشته شده توسط نیلوفر در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386 ساعت 1:0 موضوع | لینک ثابت

  به کدامین راه بی پایان خیره گشته ای

  چشمانت غرق امید است و باور

  گویی در امتداد افق کسی خواهد رسید

  و تمام تنهایی تو را خواهد برد

  کاش می دانستی

  که این جاده ، خورشید را می بلعد

  و تو را با شب رها و تنها ، تنهایی تو را ، خواهد جست

  شب می آید و جاده گم خواهد شد

  و چشمان تو را خواهد شست

  دیگر باورت چیست ؟!

  در این جا

                      تنها  

                               تنهایی تو را خواهد جست

نوشته شده توسط نیلوفر در شنبه بیستم بهمن 1386 ساعت 0:30 موضوع | لینک ثابت

    تو را به لحظات ناب می بخشم

    تو را به فرصت مست شراب می بخشم

    تو راکه رخصت فریادهای بی رنگی

    به پرده های ریا و نقاب می بخشم

    تو را که ذره بی ادعای خورشیدی

    به ژرفای دل آفتاب می بخشم

    کجایی ای خنکای نسیم بهروزی

    تو رابه وسوسه های شراب می بخشم

    هلا نجابت مهجور شمعهای خموش

    تو را به خلسه لحظات ناب می بخشم

نوشته شده توسط نیلوفر در چهارشنبه سوم بهمن 1386 ساعت 16:8 موضوع | لینک ثابت

هر لحظه دعا کردم تا اینکه تو برگردی

یک عمر خدا کردم تا اینکه تو برگردی

تنها شدم و خود را در وادی هجران ها

از هر که جدا کردم تا اینکه تو برگردی

با یاد تو سر بردم در اوج پریشانی

خواهش زخدا کردم تا اینکه تو برگردی

آن لحظه آخر را دیدی چه قسم دادی

من نیز وفا کردم تا اینکه تو برگردی

می رفتی و نشنیدی پشت سرت اما من

صدبار صدا کردم تا اینکه تو برگردی

نوشته شده توسط نیلوفر در سه شنبه هجدهم دی 1386 ساعت 0:57 موضوع | لینک ثابت

ای دوست هنگامی که موج در پستوی دریا آرمیده

مرا یاد کن

هنگامی که شقایق همیشه عاشق گلبرگهایش را باز می کند و به همه سلام می دهد

مرا یاد کن

هنگامی که آسمان نیلگون برای عاشقان آواره از هم می شکافد و ابرها به گریه می افتند

مرا یاد کن

هنگامی که کتاب عشقت را می نویسی درلابه لای صفحات آن فقط به اندازه یک خط ازآن

مرا یاد کن

هنگامی که دانه های شفاف مروارید ازمژگان بلندت برروی گونه هایت می ریزد درآن هنگام

مرا یاد کن

هنگامی که پرستوی خوش آهنگ نغمه سر می دهد و رسیدن صبح را خبر می دهد

مرا یاد کن

و هنگامی که پرستوی زندگی از ماتم عشق یار با قلبی شکسته فریاد غریبی سر می دهد و

ازآوارگان عشق می خواند

        در آن هنگام مرا با دلی شکسته و پشتی خمیده و با چشمی خشکیده یاد کن ...

نوشته شده توسط نیلوفر در یکشنبه دوم دی 1386 ساعت 0:53 موضوع | لینک ثابت

  چشمانت  

                       سیاهترین حقیقتی است

                                                     که تا کنون شناخته ام

  چشمانت

                       راست ترین دروغها را

                                                      برایم به ارمغان آورده است  

  چشمانت

                       قبیله سیاهی است

                                                      برای آرزوهای سپیدم

نوشته شده توسط نیلوفر در چهارشنبه چهاردهم آذر 1386 ساعت 1:14 موضوع | لینک ثابت